"Ne güzeldi o günler! Sen canımdan ve ailemden daha kıymetliydin benim için!
Fakat ayrılık eli, seni benden kopardı; parmakları ise, üzeri yazılı bir parşömen kâğıdı dürer gibi seni dürüp uzaklaştırdı benden. Ayrılığın beni sabır yükü yaptı; nasıl ki bir zamanlar aşkın susuzluğumu gidermişti.
Artık iyice anladım ki, kavuşma aşkın gerçek kaynağıymış; uzayıp giden ayrılık ise teselli, avuntu kaynağıymış."