onlar ümidin düşmanıdır, sevgilim
akar suyun, meyve çağında ağacın,
serip gelişen hayatın düşmanı.
çünkü ölüm vurdu damgasını alınlarına :
- çürüyen diş, dökülen et-,
bir daha geri dönmemek üzere yıkılıp gidecekler.
ve elbette ki sevgilim, elbet,
dolaşacaktır elini kolunu sallaya sallaya,
dolaşacaktır en şanlı elbisesiyle, işçi tulumuyla,
bu güzelim memlekette; hürriyet!
bursada havlucu receb'e,
karabük fabrikasında tesviyeci hasan'a düşman,
fakir köylü hatçe kadına,
ırgat süleyman'a düşman,
sana düşman, bana düşman,
düşünen insana düşman.
vatan ki bu insanların evidir.
sevgilim, onlar vatana düşman...
Nâzım Hikmet Ran | Düşman