Defne Eylül Duygu

Defne Eylül Duygu
@dfn_eyll
Karakışta Yanan Çiçek
Varlığımla yokluğum birdi zira ve en çok bu yaralıyordu beni. En büyük düşmanım yine bendim. Başka düşmana ihtiyacım yoktu, kendi aklım yetiyordu.
Sayfa 201 - Indigo yayınevi·Kitabı okudu
Alıntı
Reklam
Karakışta Yanan Çiçek
Evimi bulamıyorum," dedim ruhsuz gözlerimle bakıp. "Yolumu kaybettim." Dişlerimi sıktım. "İzini kaybettim. Kaybettiler. Beni evimden atmadılar, evi başıma yıktılar. O evi gözümün önünde yaktılar."
Sayfa 201 - Indigo yayınevi·Kitabı okudu
Alıntı
Karakışta Yanan Çiçek
"Ben yanmaktan korkarım ama ölmekten korkmazdım hiç. Ölmeyi dilediğim zamanlarım olmuştu, babama kızıp beni yalnız bıraktıkları için onlara darıldığım da olmuştu. Ama sonra sen geldin... Sen yaşamayı sevdirdin bana, yaşamak istememe sebep oldun. Ben seni nasıl arkamda bırakacağım?" Hıçkırdım üzüntüyle. "Öldüğümde öldüğümü bile bilmeyeceğim. Öldüğümü bilmeyeceğim Ulaş. Ama sana üzüleceğim canımın içi. Belki anneme ve babama kavuşacağım ama hep eksik kalacağım. Ben hiç tam olamıyorum."
Sayfa 180 - Indigo yayınevi·Kitabı okudu
Alıntı
Karakışta Yanan Çiçek
Içindekiler ile ölmek istemiyordum. Korkarak ölmek istemiyorum.
Sayfa 178 - Indigo yayınevi·Kitabı okudu
Alıntı
Karakışta Yanan Çiçek
Kedinin fareyle oynaması gibi. Ateşin kelebekle dans etmesi gibi. Kaderinden kaçamıyor insan. Çünkü o bile kaderi.
Sayfa 176 - Indigo yayınevi·Kitabı okudu
Alıntı
Reklam