Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kör talih... Neden böyle demişler bilmiyorum. Hep ıskaladığından mi bizi?
Kabul edemiyorum. Anne ve babadan güldü yüzüm çünkü.
Kabul edemiyorum. Çünkü güneş döndü bana yüzünü.
"Sssss," diye fısıldadı beni sakinleştirmek ister gibi. "Sakın... Sakın kendini suçlama bunun için güzel kız çocuğum. Sen bu hikayenin en masumusun, suç senin omuzlarında durmamalı."
Bana kız çocuğu demesi ve saçlarımı okşayışı orada olduğunu bilmediğim bir anıyı canlandırdı zihnimde. Küçüklüğüme dair hatırladığım çok fazla anım yoktu. Travma sonrası stres bozukluğu diyorlardı sebebine. Bendeki birçok açıklaması bu dört kelimeydi.
Ölmek beş harf, ateş dört, sahibi üç, ah iki, o bir.
Ulaş, sen babanı yıkmak yakmak istiyorsun ama onun ne yıkılacak bir tuğlası ne de yanacak bir parçası kalmış içinde. O bu evde her gün yanmış, anılarındaki şeytanıyla birlikte.