baksanıza, biz neden öyle hep kardeş kardeşe olamıyoruz? neden en iyi insan bile sanki hep bir başkasından bir şeyler gizliyor ve ona karşı susuyor? doğrusu neden, eğer boş yere konuşmadığını biliyorsa, kalbinde ne varsa doğrudan söylemiyor? herkes gerçekte olduğundan daha katı görünmeye çalışır, sanki herkes açıkça dışa vurursa duygularıyla alay edileceğinden korkmaktadır
sizi düşünüyordum, öyle iyisiniz ki, bunu hissetmemek için taş olmak lazım. biliyor musun, şimdi aklımdan ne geçti? ikinizi karşılaştırdım. neden o siz değilsiniz? neden o sizin gibi değil? onu sizden daha çok seviyor olsam da, o sizden kötü
ve sonra, vedalaştığımız sırada, elini uzattı ve gözlerini gözlerime dikerek şöyle dedi:
"yani biz artık sonsuza dek beraberiz, öyle değil mi?"
ah! nastenka, nastenka! bir bilseydin şimdi nasıl bir yalnızlık içindeyim
nastenka o gece başkasını sevdiğini anlattı karakterimize ve evine giderken bunu dedi·Kitabı okudu
geri dönüşsüz bir biçimde geçmiş olanın ahengiyle kendi şimdimi inşa etmeyi seviyorum ve sık sık, gölge gibi, ıssız güçsüz ve amaçsız, sefil ve hüzünlü geziniyorum petersburg'un pasaj ve caddelerinde