İnsanları ne de kolay yargılıyoruz... Onların hayatları hakkında fikir sahibi olmaksızın yargılıyoruz...
Bu kitap insanları yargılamamak gerektiğini çok acı bi şekilde aktarıyor okurlara.
İlk sayfalarda okuduğum mürşit efendi ve son sayfalardaki mürşit efendi hiç de aynı olamadı benim için. ( bu da benim ön yargım işte...)
Ayrıca şunu da anladım ki büyükler küçüklere kendi davranışlarını, görüşlerini, fikirlerini vb. aşılama peşinde. Küçücük çocuklar iradelerini kullanamazlar, büyükler ne derse körü körüne inanırlar, sorgulamak nedir bilmezler... Belki büyüklerin küçüklere olan bu etkileri çok büyük felaketler getirecektir, fakat insanlar o kadar bencildirler ki bunun farkına varamazlar. Basitmiş sanırlar. Oysa ki hiç de basit değil..
Kitaptan yola çıkarak aptal bi kadının çocuklarına babalarını kötü göstermesi yüzünden çocukları babalarından nefret eder, hatta daha çok korkarlar peki ya babaları, çektiği çileler?..
...