Eliza pencereye en yakın döşeğin, kız kardeşi Anne öldükten sonra boş kalan öbür yarısna söyle bir bakmış. Annesine bakınca onun da aynı şeyi yaptığını görmüş ve, Onu hiç düşünüyor musun, geceleri ayak seslerine, sesine, nefes alıp verişine kulak kabartırken buluyor musun kendini, ben bunu hep yapıyorum, demek gelmiş içimden. Bir gün uyanıp onu yine burada, yanımda bulacağımı düşünmeden edemiyorum; zaman bir şekilde büzüşecek ya da ikiye katlanacak ve onun yaşadığı nefes alıp verdiği ana geri döneceğiz sanki.