Didem A

yalnızlık hakkında
İnsan ne kadar “kendim gibi davranıyorum” dese de, çoğu zaman öyle değildir. Gün içinde giydiğimiz maskeler, söylediklerimiz ve yaptıklarımız, bize ait gibi görünür; ama aslında her hareket bir rol, her söz bir prova gibidir. Belki biz fark etmeyiz, belki başkaları fark etmez; ama gerçek benlik, çoğu zaman sahte bir yüzün ardında kalır. Kendi gözümüzle kendimizi gördüğümüz anlar bile, çoğu zaman yanılgıdır. Çünkü “ben” dediğimiz şey, tamamen açığa çıkamaz; hep bir perde, bir giz, bir maske vardır. Ve en trajik olanı: Ne kadar çabalarsak çabalayalım, başkalarının gözünde de aynı şekilde görünürüz. Kimseyi tamamen kendimizle buluşturamayız. Bu, insan olmanın acı ama gerçek yönüdür. Maskelerimizi çıkarabileceğimiz tek yer yalnızlıktır; ama yalnızlıkta da başkaları yoktur, sadece kendi hakikatimiz ve ona dair sorgularımız kalır
Felsefe-Düşünce
Ne Kadar Kitap Kurdusun?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Saçların uzundu, omuzlarına akardı Gönlümüz şenlenirdi sarışınlığından Onlar mı kestiler, sen mi kısalttın Gülerdin, içimize aylar doğardı Görünmez dağların arkasından Eski gülümsemeni beyhude aradım O sabah mı çıkmıştın bir gün önce mi Çok değişmişsin birden tanıyamadım. Bir çay içer misin, yoksa kahve mi Kibritim yok, demek cigaraya başladın Ellerin de titriyor, bir şeyin mi var Böyle bir kız değildin sen eskiden Sana ne yaptılar, sana ne yaptılar? Kirpiklerin ıslanıyor durup dururken O sabah mı çıkmıştın, bir gün önce mi Çok değişmişsin birden tanıyamadım.
Gece Düşünceleri
“Kimse beni umursamıyor…” Belki de gerçekten öyle. Ama işte tam da bu yüzden özgürsün. Başkalarının bakışlarına, ilgisine ya da yargılarına ihtiyacın yok. Çünkü bu hayat senin ve hikâyenin başkahramanı sensin. Başkalarının seni fark etmesini bekleme. Beklentiler zincirdir, seni bağlar. Kimsenin seni üzmesine, enerjini tüketmesine izin verme. Kalbinin ritmini başkalarının ellerine teslim etme. Gerçek güç, yalnızken bile kendi ışığını yakabilmekte saklıdır. Bazıları umursanmayı bekler, bazıları ise umursanmamanın gücünü keşfeder. Hayat, nasıl baktığınla şekillenir. O yüzden kendi gözlerinden ışığı eksik etme. Ve unutma, bazen en büyük özgürlük, kimsenin seni umursamamasıdır. Çünkü o zaman, gerçekten sadece kendin için yaşayabilirsin.
Zaman, yalnızca hayatı değil, dili de aşındırır. Bir zamanlar kelimeler zarafetle süzülürken, şimdi aceleyle yuvarlanıyor. Eskiden insanlar, konuşmalarında bir sanat icra ederdi; şimdi ise kelimeler, anlamlarını yitiren yankılar gibi savruluyor.
“Ve bazen hayattır sevmek. Birini çok uzaktayken bile, yüreğinde taşıyabilmek.” -Özdemir Asaf
Şiir