İnsan ne kadar “kendim gibi davranıyorum” dese de, çoğu zaman öyle değildir. Gün içinde giydiğimiz maskeler, söylediklerimiz ve yaptıklarımız, bize ait gibi görünür; ama aslında her hareket bir rol, her söz bir prova gibidir.
Belki biz fark etmeyiz, belki başkaları fark etmez; ama gerçek benlik, çoğu zaman sahte bir yüzün ardında kalır. Kendi gözümüzle kendimizi gördüğümüz anlar bile, çoğu zaman yanılgıdır. Çünkü “ben” dediğimiz şey, tamamen açığa çıkamaz; hep bir perde, bir giz, bir maske vardır.
Ve en trajik olanı: Ne kadar çabalarsak çabalayalım, başkalarının gözünde de aynı şekilde görünürüz. Kimseyi tamamen kendimizle buluşturamayız. Bu, insan olmanın acı ama gerçek yönüdür. Maskelerimizi çıkarabileceğimiz tek yer yalnızlıktır; ama yalnızlıkta da başkaları yoktur, sadece kendi hakikatimiz ve ona dair sorgularımız kalır