Dışarıdan bakıldığında Adelaide kusursuz bir bütünlük içindeydi —uzuvları yerli yerindeydi, hiçbir eksiği yoktu— ama içten içe, ruhen dağılmış haldeydi. Paramparça olmuştu ve parçalarını tekrar bir araya getirebileceğini hiç sanmıyordu.
Dibe vurmanın en tuhaf yanı nedir biliyor musunuz? Bir kez dibi gördüğünüzde bir daha asla yüzeye çıkamıyor olmanız. O uğultu, o düşme hissi asla sona ermiyor, her aşamada, ‘Galiba buraya kadarmış’, diye düşünüyorsunuz.