BT
@dikotur
Cyber Security
Ankara
12 Aralık 1999
48 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
48 sayfa olduğundan bir oturuşta maksimum 1 saat içinde bitirebileceğiniz çerezlik bir kitap. Yazarın diğer kitaplarında olay akışı çok akıcı olduğundan bu kadar öne çıkmayan ama onlara nazaran betimleme üzerine ders verir nitelikte olduğunu düşünüyorum. Hatta bazı kısımlarda betimleme okumamı zorlaştırdı diyebilirim.
Reklam
İnsansan şiddet vardır içinde, yaşın önemi yoktur.Roman
Kitap gelecekte atom bombası tehlikesi olmasından dolayı çocukları bir uçağa bindirip korumak istemeleriyle başlıyor. Uçak ıssız bir adanın üstünden geçerken düşüyor ve hayatta kalan çocukların birbirini bulmasıyla olaylar gelişiyor. Benim ilgimi en çok çeken şey ise kitabın en başında çocukları uçağa bindirmeleri kısmında aklımda kız-erkek bir sürü çocuk uçakta giderken canlansa da kitapta sadece erkek çocukları var. Bu durumu genel olarak tüm kitabı ele aldığımda ve olayları göz önünde bulundurduğumda şu şekilde değerlendiriyorum: bence yazar erkek çocukların daha az kontrol altında olmasını ve daha az sosyalleşmiş olmasını, insanların doğal olarak nasıl davrandıklarını daha iyi anlatabilmek için kullandı. Zaten başlıkta da yazdığım "insansan şiddet vardır içinde, yaşın bir önemi yoktur" felsefesini çocukları kullanarak yansıtmış William Golding. İçeriğinde derine inecek olursam insanların doğal olarak yıkıcı ve karanlık yönlerinin ortaya nasıl çıktığını aynı zamanda insanların iç dünyasını ve yaratabilecekleri sosyal yapıları ele alarak anlatan bir kitap diyebilirim. Kısaca özetlemek gerekirse çocuk da olsa insanların ne kadar vahşi ve barbar olabilecekleri gösterilmiş.
---
! SPOILERLI DÜŞÜNCELERİM
Kitap her ne kadar güzel olsa da çocuklardan birine sürekli domuzcuk diyorlar ve bu beni okurken sürekli rahatsız eden şeylerden biriydi. Kitabı beğenmeme rağmen beni biraz soğuttu. Bunun dışında çocukların, bu adadan kurtulabilecek miyiz diye düşünmeyi bırakmaları ve geleceğimiz nasıl olacak diye düşünmeyi bırakmaları üstelik sürekli eğlence, geçici hevesler peşinde koşmaya başlamaları da gerçekten kendimi sorgulatan "ben de bazen bunu yapıyorum" dedirten kısımlardan biriydi. Kesinlikle en can alıcı kısımları ise çocuklardan birinin ölümüne sebep olmaları ve gözlüksüz
Zekanın insan hayatına etkisi.Mektup-Roman
Kitapta fareler üzerinde bir deney yapılıyor. Zeka seviyesini arttırmak için yapılan bu deney sonucunda fazlasıyla düşük IQ seviyesinde olan bir insanın üstünde de denenmek isteniyor. Sonuç başarılı olsa da zamanla deneyin ne kadar etkili olduğu ölçülmeye çalışılıyor. Kitap için mektup-roman türünde demek yanlış olmaz çünkü deneyin yapıldığı Charlie ismindeki karakterimizden her gün günlük yazmasını istiyorlar. Biz de onun düşüncelerini ve gün içerisinde neler yaşadıklarını okudukça Charlie'nin düşüncelerini ve aslında zekasının nasıl geliştiğini gözlemliyoruz. Kitabı okuduktan sonra "aslında sandığım kadar zeki değilmişim" dedim. Aynı zamanda ne kadar "güçlü bir insanım çoğu şeyle baş edebiliyorum" da desem bu kitap hayatımın her döneminde birilerinin sevgisine ihtiyacım olduğunu sert bir şekilde hatırlattı. Herkesin okuması gereken bir kitap olduğunu ve abartılması gerektiğini düşünüyorum.