ya. bu kitap hk yazmak istediğim çoook şey var.
reva, truver, ping xi ve dr.tuttle özellikle de ana kızımız ki ben ona “depresif” diyeceğim, arasında dönen bir hikaye. biz hikayeyi depresifin bakış açısından izliyoruz, onun kendisine bir dinlenme yılı oluşturma amacını görüyoruz. bunu da psikiyatristinin verdiği ilaçlarla yapıyor.
tamam okey buraya kadar ancak ben depresifin karakterini hiç sevemedim, kendisini bir californiacation yapmaya çalışması, her koşulda revayı eziklerken kendini ben şöyle güzelim vs demesi… dude wtf dedirtiyor insana.
ben konuyu çok banal buldum ve böyle bir zenginlik depresyonu dünyanın çok az kesimine mahzar.
sadece çok akıcı bir dili var ondan bu kadar hızlı okunuyor onun dışında bence çok ortalamaydı, bu kitaba duyduğum heyecanı bana vermedi.