Çocukken kıymetimiz bilinmedi, duygularımız görülmedi. Sonra büyüdük anne baba olduk. Şimdi de çocukların psikolojisini düşünmekten helak olduk. "Bugün biraz yan baktı, acaba psikolojisi mi bozuldu?" diye diye kendimizi yedik bitirdik.
Velhasıl anne babalığın kıymetli olduğu dönemde çocuk, çocukluğun kıymetli olduğu dönemde anne baba olarak golü yedik.
Duygular hakkında konuşmaktan lütfen vazgeçmeyin. Unutmayın, karşınızdaki çocuk da olsa yetişkin de "Mutsuz olduğunun farkındayım" cümlesinin ellerini sırtında hissetmek, o cümlenin şefkatiyle sarmalanmak ister. Onları cümlelerinizin şefkatiyle kucaklayın.
Kim oluyor o yahu? Daha ne istiyor? Malı var mülkü var, her şeyi var şu hayatta. Allah mı olmak istiyor artık? Diyor ki, ben ne istersem yaparım, kimse ses etmeyecek, kimse karşı durmayacak. Gelen olursa açlıkla terbiye ederim. Gelen olursa nefes almasına müsaade etmem. Bu nedir yahu! Korka korka ölmeye mi geldik şu dünyaya!