"Şu dünyada acı çekmek dışında her şeyi anlayışla karşılayabilirim," dedi. "Acı çekmek kötüdür, çirkindir, karanlıktır. Çağımızın acıya duyduğu sempatide hastalıklı bir şeyler var. İnsan yaşamın renklerine, güzelliğine, coşkusuna sempati duymalı. Hayata dair yaralardan ne kadar az bahsedersek, o kadar iyi."
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Artık ne gereği var, diyordum. Yüzleşecek bir yüreğim olsa bile kalan ömrüm boyunca kendi yüzüme bakabilecek miydim? Yazmak ise elimden gelebilecek tek şeydi ve ben yazmaya da korkuyordum.
Yetmez mi artık seni uzaktan görüp yanına gelememenin sıkıntısı? Kalabalıkta birbirimize herhangi biri gibi davranmak ne büyük ikiyüzlülük?