Yarın ölen biz olursak yine aynı şey olacaktı.
Birileri fotoğrafımızın önüne çiçek bırakacak ve sonra yeniden hayatına geri dönecekti.
Ama başka şansımız da yoktu.
"...Ben kendimden söz ediyordum. Gece burada tek başına bir adam düşün, işte ya kitap okuyor ya da bir şeyler düşünüp oturuyor. Bazen düşüncelerini birine söylemek ister doğru mu yanlış mı diye ama kimsesi yoktur işte. Bir şey görünce bile onu gördüğünden tam emin olamaz, gösterecek kimsesi olmadığından. Yanındakine dönüp, 'Gördün mü sen de?' diye soramaz ki. Bilemez ne gördüğünü. Soracak kimsesi yoktur."