Sahici bir hayat için, ölümün soluğunu ensemizde hissederek yaşayabilmemiz, her ânın kıymetini bilmemiz gerekiyor. Aldığımız her nefesin hakkını vererek, “iki kapılı bir handa gündüz gece giden” bir yolcu olduğumuzu unutmadan. Nefes ayıklığı, bilinç ayıklığı.
Dünya bizi çevreliyor, sınırlar örüyor etrafımıza, başımızı çarpıp da bizi kendimize getiren sınırlar. Bu sınırlarla yüzleşmek hayal kırıklığı, keder ve incinme demek.