#kitapyorumu
Ah gece kız...
Ne kadar hüzünlü bir aşk,ne kadar cesurca,korkusuzca...
Sonu kötü bitti be
Doya doya yaşanacak bir hayat için söz vermişlerdi oysa,peki ölüm kalana mı zordur gidene mi?
İnsan kaybettiği birine mi yanar,kendi yalnız kalmışlığına mı?
"Ölmeye değecek bir hayatınız, uğruna ölünecek insanlarınız olsun" diye başlıyor kitap,kaçımızın uğruna ölecek kadar yüreği var ki?
"İnsan eşiti olmayanı sevmez.Ancak acıyabilir ona. Ya da belki yardım edebilir. Destek olabilir,elinden tutabilir, yerden kaldırabilir. Ama asla sevemez eşiti olmayanı... Sevgi eninde sonunda eşitler arası ilişkidir. Biz ölümde ve yaşamda birbirimizi bulmuştuk işte, ikimizde eşittik..."
Gece kız ve Tarık böyle sevmişlerdi...
"Önümden yürüme,belki seni kıskanabilirim,belki seni takip edebilirim,belki de gittin diye geriye dönebilirim...
Arkamdan yürüme, hızlı gidebilirim,tökezleyebilirim,sende bana tökezlersin,düşmene sebep olabilirim... Belki seni yanlış yollara sürümlerim...
Ama yanımda yürüyebilirsin. Birlikte bulabiliriz yolumuzu. Benim tökezlediğim yerde,sen elimden tutarsın. Senin tökezlediğin yerde ben... Ben hızlı gittiğimde sende hızlanmak zorunda kalırsın. Sen hızlandığında ben...
Birimiz geriye dönmek istediğinde ,diğerimiz izin vermezdik."
Okumalısınız,kendinizi bulacaksınız