Düzelmiyor… Düzelebiliyor mu, onu da bilmiyorum. Belki de hâlâ düzeltmeye çalışıp çalışmadığımı bile bilmiyorum.
Bir söz gelmişti aklıma; diyordu ki: “Başkasının acısını paylaşmazsak, kendi acılarımızı dindiremeyiz.”
Dinledim… Nice kırgınlıklar, nice hikâyeler dinledim. Ama acım dinmedi. O zaman anladım; bazı yaralar başkasının hikâyesiyle değil, eksik kalan bir sesle sızlar.
Çünkü benim acımda da sen varsın, onu dindirecek olan da sensin. Bazı yaraların ilacı sözlerdir; benim ilacım ise senin sözlerin… Çünkü sen, acımın da sebebisin, içimdeki fırtınayı dindirecek tek liman da. Vesselam🌗