Yüreğinde tezcanlı bir kıpırtı. Bir doğum sonrası duyulan ferah. Karşı dağların tepelerinde kümelenen bulutlar arasından güneşin ilk ışıkları görünüyor. Işıklarla beraber Süheylâ görünüyor.
SÖZÜN NİHÂYETİ VE SEVDÂNIN BİDÂYETİ
Niçin ağlıyorum. Belki yıllardan beri ilk defa bir başıma ağlıyorum. Buna ağlamak denmez. Derin bir iç çekiş, geçen zamana, ömre. Belki de sular aydınlanıyor. Ulaşmak istediğim o meçhul kıyı içimin labirentlerinden çıkıp geliyor. Hicret nereye Engin, hicret nereye?
Kimse yanıma gelmedi. Çünkü güçlenen, süren bir arkadaşlık değil artık bizimkisi; tükenen, biten -ve iyi ki biten-. Çünkü bu arkadaşlar daha önceleri, yani ben Müslüman olup işimden ayrıldıktan, o dünyadan çıktıktan sonra, müteaddit kereler benimle karşılaşmışlardır. Benimle karşılaşmaları onları şaşırtmış, ardından tedirgin etmiş, daha ardından korkutmuştur. Ben onların dünyasını tehdit ediyorum.
İçimizin mikropları içimize bir aykırı çöp uzanmayagörsün, hep birden o çılgın danslarına başlıyorlar. Şerha şerha yararak kalbimizi, yeniden ve bir daha ebedi uykusuna, sevgili gafletine terk ediyorlar. Hakikata yeniden ve bir ilâhi vesile, bir lütuf ile tutununcaya kadar.