1
Her şey bir acının bilincine varmakla başladı
Bir taşı kaldırıp atmakla, bir kapıyı açmakla
Bir el, hep bir şeyler yazdı, biz doğduktan bu yana kağıtlara
Şimdi bütün yaşadıklarım karalama kağıtlarında kaldı.
Bir kalem kendi kendine yazar bu şiiri
İnsanlar işlerine gider, ben acıya giderim
Bir günde bütün isalarımı çarmıha gerer
Ve her günümü milât bilip, yekinirim.
Güzelliğim, ağlayan bir çocuğun güzelliğidir.
Mutluluğum, örneğin hapisteki bir adamın
Eline bir gül geçtiğindeki mutluluğuna benzer.