Ekmek parasını taştan çıkaran insanlar evlerinden hep erken çıkarlar. Bu yüzden çocukları onları sadece geceleri görür. Yorgun görünürler, bir yandan zor şartlar altında çalışmanın verdiği hissiyat, diğer bir yandan da her ne olursa olsun sevdikleri için verdiği çabanın içlerini ısındıran tebessümü, her zaman umut olmuştur onlara. Ama bu böyle devam edemez. "HALK" kelimesinin tam anlamıyla hakkını veren bireylerin belirli bir yaşam standardı içinde yaşamaları, göz ardı edilemez artık. Biz neyiz?
İnsan mı?
Ozaman bu vasfın altını en doğru şekilde doldurarak yaşamamız gerekmez mi?