Verdikleri bir kibrit çöpünü dahi
yüzüme vuracaklar diye
Almadım...
Sevilmekten şüphe ettim de
sevmeye hep inandım
Hamurum sevgiyle yoğrulmuştu,
Anladım...
Kırağı çaldı dallarıma da
damlayamadım yaprak
uçlarımdan toprağa;
Sustum, köküme ağladım...
Al buda senin olsun diyeni hiç beklemedim;
Ben kendi baharım için,
Kendim Çiçek açtım...🌺🕊️
“Oysa yarın, bugüne dün diyor, dünde bu gün için yarın diyordu. Bir türlü beceremedi. Bir eliyle yarına, diğer eliyle düne yapıştı. Bu günü eline yüzüne bulaştırdı... Mutsuz oldu insan. Ve ne gariptir ki yarının telaşı da, dünün pişmanlığını da hep bugün yaşadı; ama bugünü hiç yaşayamadı.”
Can Dündar