Medine Duman
@dmnmedine
Hayat boyu öğrenci
NEÜ | Hukuk
8 Mart 2000
133 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bir... iki... üç...
Ebe olmamalıydım! Karanlıktan korkarım. Şimdi köşe bucak saklanacaklar. Yedi... sekiz... dokuz... Ölünce bizi karanlığa mı koyacaklar? On üç... on dört... on beş.... Annemsiz hele de babamsız ne yaparım ben bir başıma orada? Yirmi bir... yirmi iki... yirmi üç....
Toplamda on yedi kısa öyküden oluşan bu eser, küçücük bir yaşam kesitinde bile ne çok bakış açısının olduğunu ve hayata farklı pencerelerden, farklı gözlüklerle bakmanın mümkün olabileceğini göstermektedir. Öykülerdeki karakter çeşitliliği ve dil işçiliği dikkat çekmektedir. Karakterlerin hayatın her alanında ve herhangi bir şekilde karşımıza çıkabilmesi, dilin incelikli kullanımıyla birleşerek okuma zevkini artırıyor. Nezaketin, dikkatin ve empatinin ya da ince düşünceli olabilmenin yazar tarafından vurgulanan temel hasletler olduğu görülmektedir.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kısa ancak dolu dolu ve anlamlı öğütleri ile ufku adeta genişletecek cümlelerle dolu bir kitap var.
Her manada üstüne düşerek, önem vererek okunmayı hak ediyor...
Aşk, evlilik, özgürlük, zaman, arkadaşlık, sevinç ve bunun gibi hayatımız boyunca üstüne düşündüğümüz, sorguladığımız, sorgulandığımız, seçimler yaptığımız ve yapmak zorunda olduğumuz her konuda öğütler bulmak mümkün bu eserde.
" Roman, İkinci Dünya Savaşı'nı önceleyen yıllarda yaşanmış tutkulu ve marazi bir aşkı eksen almakta, atmosferi ve yarattığı etki ile on dokuzuncu yüzyıl Rus anlatı edebiyatının - özellikle de Dostoyevski ve Gogol'ün çağrışımlarını taşımaktadır. Yazarın Berlin'de geçirdiği iki yıllık (1928-30) öğrencilik döneminin esinlemiş olabileceği bu uzun öykünün ilk çeyreğinde, yeni bir işe giren bir küçük memurun; kendini, memuriyet yaşamının küçük ve dar dünyasını ve karşılaştığı hiç de ilginç biri gibi görünmeyen bir başka küçük memuru -Raif Efendi'yi- tanıttığı neredeyse bütünden bağımsız gibi görünen bölüm yer almakta.
Daha ilk satırlarda, bu anlatıcının, hiç de sık rastlanmayan özellikleriyle Türk romanının çok özgün bir karakteri olan Raif Efendi'yi okura: "Şimdiye kadar tesadüf ettiğim insanlardan bir tanesi benim üzerimde belki en büyük tesiri yapmıştır. Aradan aylar geçtiği halde bir türlü bu tesirden kurtulamadım. Ne zaman kendimle baş başa kalsam, Raif Efendi'nin saf yüzü, biraz dünyadan uzak, buna rağmen bir insana tesadüf ettikleri zaman tebessüm etmek isteyen bakışları gözlerimin önünde canlanıyor. Halbuki o hiç de fevkalade bir adam değildi. Hatta pek alelade, hiçbir hususiyeti olmayan, her gün etrafımızda yüzlercesini görüp de bakmadan geçtiğimiz insanlardan biriydi. Hayatının bildiğimiz ve bilmediğimiz taraflarında insana merak verecek bir cihet olmadığı muhakkaktı. Böyle kimseleri gördüğümüz zaman çok kere kendi kendimize sorarız: 'Acaba bunlar neden yaşıyorlar? Yaşamakta ne buluyorlar? Hangi mantık, hangi hikmet bunların yeryüzünde dolaşıp nefes almalarını emrediyor?' " cümleleriyle tanıtıyor.
İlk 60 sayfalık bölümde, anlatıcının kendisinin de, tamı tamına böyle biri olduğu izlenimini ediniyoruz.
Romanın esas gövdesini oluşturan ikinci bölüm ise, bir Rus
