Arada herkesin hayatında işler yolunda gitmez. Benim için de öyle bir dönem. Sakin kalabildiğim sürelerde düşünüyorum ve bazı durumları kadere bırakmadığımı, müdahaleci olduğumu farkediyorum. Halbuki "teslimiyeti öğret Allah'ım" diye dua ederim mütemadiyen. Duasını unutmuş bir insanım! Başıma gelenler dualarımdan belkide.
Bugün yine o sakin günlerimden biri olunca açtım eski defterleri. Gerçekten eski defterimi açtım. Eski günlüğümü. Birkaç yıl önceki Demet ne düşünüyormuş dedim. Ve şu yazıyı buldum.
"Bugün aşk, yuva, eş, evlat... Hepsini kadere bırakıyorum. Geri kalan her şeyi ise çalışıp başaracağım. Bunu nasıl göremedim? Bazı şeyler bizim elimizde değildir. Elimizde olanları çalışarak yapabiliriz. Kalan her şey Allah'tandır." // 26 Ocak 2020
Düşüncem yıllardır aynı ama düşüncede kalmış maalesef. Ne kendi telkinlerim ne okuduğum kitaplar pratiğe dökmeme sebep olmamış. Okuduklarımız sayı olarak kalacak hayatımıza katkı sağlamayacaksa ne anlamı var ki? Yazık bana ve böyle okuyan tüm okur(!)lara.