Şimdi fark ediyordum belki de yalnızlığımın adı buydu; iplerimi birinin eline vermeyi beklemek. Oysa başka bir ihtimal daha vardı. İplerimi kendim de tutabilirdim ve bunun farkına bu yaşımda ancak varmıştım.
Bir eve aynı kitaptan iki tane alıyorlar, karı koca aynı kitabı okuyorlar, muhtemelen üzerine konuşuyorlar. Kendi bahçeleri var. Hafta sonu kalkıp gidiyorlar. Ihlamur yetiştiriyorlar, topluyorlar.
Ama biz ihtimallerin hep çok güzel en azından mevcuttan daha güzel olduğunu düşünüyor, bu yanılgıyla kendi kendimizi yiyip bitiriyorduk.
Oysa karanlıkların içinde kötü senaryolar da olabilirdi mevcut halimizi mumla aratacak senaryolar...