Ah Simon Vah Domuzcuk..Alıntı
Kitap ilk başta merak uyandıran hikâyenin çekici olmasıyla başladı. Ortalara doğru biraz yavaşladı ama sonlara doğru bambaşka bir hâl aldı.
Ralph, Domuzcuk, Simon, İkizler, Jack, Roger ve diğerleri. Aslında hepsi hayattan bir sembol ve bu semboller hikâye üzerinden bizlere inanılmaz güzellikte aktarılmış. Deniz kabuğu ise aslında demokrasinin, adaletin en üst düzeyde olması gerektiğinin bir anlatısı..
Sonu beklediğim gibi olsa da, son 50 sayfaya gelince bir acaba dedirtti. :)
Üzüldüklerimiz ve sinirlendiklerimizle güzel bir eserdi.
Domuzcuğun var olabilmek,toplumda kabul görebilmek için verdiği çaba hiçbir zaman yeterli olamayacaktır. insanın zeki olması veya lider olabilecek kadar iyi kararlar alıp uygulayabilecek olması bazen yeterli gelmediğini en iyi domuzcuk da gördük…Belki de daha zayıf daha hızı koşabilen ve görebilen bir çocuk olsaydı kendisine bir yer bulabilir,kabul gördüğünü hissedebilirdi.
Cennet Kuruldu, İnsan Cehennemi Seçti·261 syf.·
7/10
2024 13. kitabı
"Spoiler içerir"
William Golding, 2. Dünya Savaşı’nda deniz subayı olarak görev yapmış bir yazar. Savaşın ortasında şiddeti, vahşeti ve insanın en karanlık tarafını görmüş biri. Bunun yanında uzun yıllar okul müdürlüğü yapması nedeniyle çocukların psikolojisini, grup halindeki davranışlarını ve içlerinde taşıdıkları potansiyel enerjiyi de çok iyi biliyor. “Sineklerin Tanrısı” tam olarak bu iki tecrübenin birleştiği bir eser gibi hissettirdi bana. Dışarıdan bakıldığında çocukların adada hayatta kalma hikayesi gibi görünse de aslında insan doğasının içindeki kötülüğü sorgulayan sert bir roman.
Bazı yazarlar anlatmak istedikleri şeyi doğrudan anlatmaz. Çünkü açık açık yazılsa sıradanlaşacak ya da sansüre uğrayacak şeyler sembollerle daha güçlü anlatılır. Distopyaların bu kadar ilgi çekmesinin sebebi de biraz bu sanırım. İnsan, cennetten çok cehennemi merak ediyor. Bazen bu eserlerde sembolize edilen şeyleri bulmaca gibi anlamaktan, çözmekten keyif alıyorum.
Ada ilk başta tam bir cennet gibi tasvir ediliyor. Tatlı su var, meyve var, balık var, yengeç var, av hayvanları var. Yakacak odun bile hazır. Ralph’in adayı “pembe bir pastanın üzerindeki krema” gibi tarif etmesi boşuna değil. Çocukların bazıları için burası özgürlük anlamına geliyor. Artık yetişkin yok, kural yok, baskı yok… Ama tam da burada romanın asıl meselesi ortaya çıkıyor. Sosyal kontrol mekanizması ortadan kalkınca insanın içindeki karanlık taraf yavaş yavaş yüzeye çıkmaya başlıyor.
Roman Ralph ile Domuzcuk’un karşılaşmasıyla başlıyor. Ralph olan biteni ilk başta eğlenceli bir macera gibi görüyor. Deniz Kuvvetleri’nde görev yapan babasının gelip onları kurtaracağına inanıyor ve o süre boyunca özgürce vakit geçireceğini düşünüyor. Domuzcuk ise daha ilk andan itibaren durumun ciddiyetini anlayan karakter.
Herkese merhaba,
Bazı kitaplar biter, bazıları ise bittikten sonra insanın içinde yaşamaya devam eder. Sineklerin Tanrısı benim için sadece bir "adada hayatta kalma hikâyesi" olmadı; insanın içindeki iyilikle karanlığın, akılla içgüdünün, düzenle kaosun çatışmasını anlatan güçlü bir yolculuğa dönüştü. İlk başta normal bir macera kitabı gibi gelse de devam ettikçe kitaptaki karakterlerin bir şeyleri temsil ettiğini fark ettim.
Ralph; umudu ve adaletle ayakta kalma mücadelesini temsil ediyordu. Ateş yakıp dumanla insanların onları bulma umudu vardı hep içinde.
Jack; gücü ve hırsı. Mücadele ederken elde etmek isteyince içimizden çıkan o ilkel taraftı diyebilirim.
Domuzcuk; aklı ve mantığı temsil ediyordu. Söyledikleri hep mantıklı şeylerdi ama dış görünüşünden dolayı dinlenmiyordu. Ne kadar haklı olursa olsun her zaman dinlenen kişinin en bilge kişi olmadığını gösteriyordu.
Bir de Simon’ın karakteri biraz “hakikâti gören kişi” gibi yazılmış. O yüzden onun susturulması sembolik olarak çok güçlü. Sanki yazar şunu söylüyor: Gerçek her zaman insanları rahatlatmaz; bazen korkularına ters düştüğü için reddedilir. Bu yüzden Simon'un arkadaşları tarafından öldürülmesi beni çok etkiledi.
“Canavar” gerçekten görünmeyen ama insanların ona inanıp hayatlarını ona göre şekillendirdiği bir şey gibi düşünülebilir. Ama ben bunu biraz daha “inanç + korku” olarak görüyorum. İnsan bazen gerçeği değil, korkusunu yönetici yapıyor.
Bir de "deniz kabuğu" vardı. Başlarda söz hakkını, düzeni, medeniyeti ve birlikte yaşamanın kurallarını temsil ediyordu. Ama kabuk kırıldığında aslında sadece bir nesne değil, çocukların içindeki insanlık da biraz daha parçalanmış gibi hissettirdi.
En çok Simon ve Domuzcuk’un ölümü sarstı beni. Çünkü onların kaybı sadece iki karakterin ölümü değildi;
“Sineklerin Tanrısı” kokuşmuş insan ruhuna dadanan sineklerin(kötülüklerin) bedende zuhur edip fiiliyata dökülmesini temsil ediyor.
Toplumsal çürüme, sadece biyolojik ihtiyaçlarla gücü elde edenlerin kurduğu ya da bozduğu toplumda ortaya çıkıyor. Böylece hayvansal dürtülerle ya da daha aşağı bir hegemonya hakim oluyor. (Furkan,43-44)
Çünkü avcı olan (beden gücü olan bu ekonomik güçle de sağlanabilir) yönetime meşru olsa dahi baş kaldırabiliyor.
Eserde “Domuzcuk” lakabıyla tanıtılan karakter toplumun arka sokaklarında olan insanları temsilendir. ama o aynı zamanda adadaki en önemli nesneye sahiptir. Bu en önemli nesne ateş yakmaya yarayan gözlüğüdür. Oysa Domuzcuk’un kendisi bizatihi gerçekleri görebilen bir karakterdir onun aklına ve görebildiği hakikatlere değil de biyolojik ihtiyaçlara odaklanmaları eserde gözlüğün asıl işlevinden çok ateş yakmaya yaraması metaforu ile ortaya konmaktadır Haliyle bir toplumda akıl, sağduyu, merhamet vb uhrevi unsurlara değil de karın doyurma eğlenme vb hasletlere yönelim o toplumun çöküşü ve kaosu getirir.
Ezcümle eserde adayı bir dünya, çocukları da yeryüzünde yaşayan insanlar olarak gördüğümüzde bizlere şu mesajı veriyor. İnsanı dinginleyen, içlerinde var olan doğru/yanlışı kontrol edebilme olanağı sağlayan bir üst güce ihtiyaç vardır. Adada büyüklerin olmaması o üst güçten yoksunluğu ifade ediyor. Özellikle en çok korku anında onu koruyacak bir güce ihtiyaç duyuluyor. Eğer bu güç yine aynı kategorideki varlıklar arasında olursa bu vahşete dönüşebiliyor. Bu sebeplendir ki üst güç ilah olmalıdır ki ancak toplum sağlıklı bir hal alabilsin.
İnsan ilahi bir yönlendirme olmaksızın salt iyiliği inşa edebilir mi? Kontrol mekanizmasının şartlılığı nedir? İyilik ve kötülük insanın içinde var mıdır yoksa öğreniliyor mu? Gibi sorular akla
Sinek vızıltılarını duydunuz mu?1000Kitap
Gelecekteki atom savaşı sırasında yaşları değişen bir grup erkek çocuğunu güvenilir bir yere götüren uçak saldırıya uğrar ve ıssız bir adaya düşer. Okuyun görün ki insan atom bombasından daha tehlikeli..
Ana karakter Ralph, bu gruba lider olur ve bir takım kurallar belirlenir. Bu kurallardan önemli olanları kurtulmak için bir ateş yakılması ve sönmemesi için ateşin korunması ve avlanmadır. Bir görev dağılımı yapılır başlarda bu durum onlara eğlenceli gelse de zamanla her şey kötüye gidecektir.
Ralph iyiyi temsil ediyor diyebilirim ama bence kötünün iyisi. Aklını avlanmakla bozan, öldürmekten haz alan Jack ise kötülüğü temsil ediyor, en kötüyü. Ralph sayesinde adını hiç öğrenemediğimiz domuzcuk lakaplı çocuk ise sevdiğim tek karakter.
İnsanın nasıl vahşileşebileceğini okuduğum güzel bir örnek ve her yetişkinin okuması gereken, ders çıkarılacak güzel bir kitap.Daha ne olabilir dediğim noktada işler karıştı ve Ralph sinek vızıltıları senfonisiyle koşmaya başladı.