“Hayatı,kimseye fark ettirmeden yavaşça akıp gidiyordu. Artık dikkat uyandırmadan,içinde aşikar fırtınalar kopmadan kendine ait yeni bir katmanda yaşıyordu.”
“Kendi mezarımı nasıl kazdığımı ve kendi yasımı nasıl tuttuğuma şahit olmuş olsaydın,ağzından sitemler duyulmazdı. Her şeyi biliyorum,her şeyi anlıyorum fakat ne gücüm ne hevesim var…”
“Hiçbir şey yapmaya gerek yoktu. Hayat,durgun bir nehir gibi önlerinden akıp gidiyor,onlara ise yalnızca nehrin kenarında oturup önlerinde sırayla gerçekleşen,kaçınılmaz olayları davet beklemeden seyretmek kalıyordu…”
“Mutlu Kişiler,başka türlü yaşamamaları gerektiğini ve zaten başka türlü de yaşanamayacağını düşünerek,başkalarının da tıpkı kendileri gibi yaşadığından ve aksi şekilde yaşansa günaha girileceğinden emin olarak sürdürür yaşamını.”