Ne kadar yakınınız olursa olsun,bir başkasının içinden geçenler daima bir meçhul olarak kalacaktır.Bir yastıkta uyuyanlar bile birbirlerinin rüyalarını bilmezler.
Beklemek,özlemek, beklemek,özlemek... Hayat bu iki kelimenin arasında sıkışıp kalmıştı.Çıkar yolu yoktu en acısı da buydu. Kafka’nın davası gibi bir sabah uyandık suçluyduk neden nasıl bilmeden...”