alice
@dralice
Kimse sınanmadığı günahın masumu değildir.
267 okur puanı
Ocak 2015 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Çok yakın zamanda eşimin babasını kaybettik, aslında o yüzden şimdi okumak istedim bu kitabı. Tam da yaşadığım, hissettiğim şeyin içinden bakarak yazmış, ne acının sömürüsü ne boş cümleler, bir anı - anlatı gibi, bir veda mektubu gibi, bir teşekkür konuşması gibi...
Reklam
Yas aslında bencildr, terk edilmiş bir dünyada kendimiz için tuttuğumuz bir yastr. Ben onsuz nasıl yaşarım?
Babam omuzlarında tonlarca geçmiş taşıyan bir Atlas'tı. Şimdi, o aramızdan ayrılınca, tüm o geçmişin çatırdayarak üzerime usulca yıkıldığını, beni tüm öğle sonralarının arasına gömdüğünü hissediyorum. Çocukluğun sessizce yıkılıp dağılan öğle sonraları. Ve yardım için çağracağım kimsem yok.
Sanırım Ecinniler'de bir yerde, Dostoyevski, insanın mutlu olduğunu bilmediği için mutsuz olduğunu, tek sebebin bu olduğunu söyler. Babam Dostoyevski ile pek içli dışlı olmasa da, tam tersini iddia ederdi. Bir keresinde, sesini haifçe kısarak -belki bu yüzden aklımda kaldı- bir grup arkadaşına şöyle dediğini duydum: Biz burada ne kadar mutsuz olduğumuzu bilmediğimiz için mutluyuz. Bu düpedüz siyasi bir açıklamaydı elbette. Ve o kapalılık, bizden esirgenen, sadece kıyaslamak için bile bizden esirgenen o öbür dünya, tam da bizim "mutluluğumuzun" lehine çalışıyordu.
Reklam