alice
@dralice
Kimse sınanmadığı günahın masumu değildir.
267 okur puanı
Ocak 2015 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Çok yakın zamanda eşimin babasını kaybettik, aslında o yüzden şimdi okumak istedim bu kitabı. Tam da yaşadığım, hissettiğim şeyin içinden bakarak yazmış, ne acının sömürüsü ne boş cümleler, bir anı - anlatı gibi, bir veda mektubu gibi, bir teşekkür konuşması gibi...
Reklam
Rembrand vs
Puan vermedi
"Meleğin kazandığı zafer yalnızca şeytanın acı çekmesine
neden olmaz: Çünkü ona tesadüfen acı çektirmez, acu
çekmesi gerektiği için acı çektirir. Zaten başka türlü var
olamazdı. Tıpkı bir zafer kazanmadıkça diğer tarafin acı
çekemeyecek olması gibi. Meleğin iyiliği nasıl bir iyilik ki
kötülük barındırması gerekir? Mikail hangi suçu yüzünden
şeytanı cezalandırır ya da hangi suçu işlemesine engel olmak
için onu işler? $ans verilseydi belki şeytan da ona aynısinı
yapardı. Öyleyse ikisinin arasında ne gibi bir fark var? Bence
mızrağı saplayan ya da mızrağı yiyen diye bir şey yok; sadece
saplamak var."
İyilikle kötülüğün içiçe geçtiği, iyiliğin insan doğasında mı var olduğu, ya da aslında kibiri saklamak için bir kalkan mı olduğu, salt iyilik ya da kötülüğün insana içkin mi olduğu vs vs bir çok bilinmezlik bir arada.
Garip bir zamana denk geldi kitap, ben de Rembrant' ın evini gezerken aynı kitabın kahramanı Joseph'in sergide gördüğü Mondrian resimleri ile onun kadar iyi bir ressam olamayacağını düşünüp hayallerinden vazgeçtiği zamanki gibi hayaller ve hayatlar derken buldum kendimi.
Parfümeride çalışan, zamanla masaj ile başlayıp müşterileri memnun etmek gibi çeşitli görevler edinen genç ve güzel bir kadının metamorfoz ile bir domuza dönüşümü. İlk yarısı, kadının metalaşması, eril güç, kürtajın kadının ayıbı olması gibi şeylerden bahsederken, devamında Paris 'in bilinmeyen bir zamanında geçen bir distopyaya dönüşüyor. Okunması zor ama kısa ve standartların dışında bir kitap okumak isteyene önerilir.
Çok farklı bir kitap bu. Konu ne deseniz anlatamam ama çok çok keyif aldım okuduğum her cümleden. Felsefi bir denizin içinde metaforlarla yüzüp durdum sanki. Yaşlı adamın kızıyla öldüm, rahibenin umutsuzluğuyla çaresizliğe gömüldüm, iblis ile herkesin kendi cehennemi olduğuna inandım, arafta kalanların milyonlarca kez ölümüne tanık oldum, gustav ile aklımı kaybettim sonunda.
Evet yazarının kim olduğu belli değil ama keşke aynı mahlas ile yazmaya devam etse.
Farklı bir kurgu. 1910 yılında doğup defalarca ölen, sonra tekrar doğan bir karakter Ursula. Her hayatta başka bir çizgide, birinde daha doğarken ölüyor, birinde intiharla, bi başkasında deli gibi aşıkken diğerinde kızına siper olan bir anne. Bölümü geçemediği için tekrar başa dönüp baştan oynamak zorunda olduğu bir oyun sanki. 1. Ve 2. Dünya savaşının ortasındq geçen bir oyun üstelik. Okumakta oldukça zorlandım ben çünkü karakter sayısı çok fazla ve hep konsantre olmak gerekiyor okurken.
Reklam