Ama kafamı kurcalayan bir şey var. Neden on sekiz yaşında isyankar, otuzunda ılımlı, kırkında geri dönüştürülmüş oluyoruz? Tam tersini hayal ediyorum, ha-yat ilerledikçe başkaldırış da artsa, yaşlılığın en önemli özelliği olana kadar gelişmeyi bırakmasa mesela.
Ayrılacaktık, sokakta birbirimizi gördüğümüzde şöyle bir selam verip geçecektik. Ya da daha kötüsü, evlenip, çocuk sahibi olup, uyumlu ve sıradan bir hayatımız olacaktı.