Aynı anda iki topu havaya atıp tutmaya çalışan bir cambaz gibiyizdir, bir yandan kendimizle boğuşurken, bir yandan da bunu görmesinden korktuklarımızla cebelleşiriz.
Zamanla, hayatın geniş bir bahçe olduğunu,
yalnızca sevincin ya da yalnızca acının çiçeklerini değil, kaçınılmaz olarak hepsini birden içinde barındırdığını, çiçeklerin bir kısmından
vazgeçmenin bahçenin bütününden vazgeçmek olduğunu anlar, bahçeyi bütünüyle seversiniz.