Aynı anda iki topu havaya atıp tutmaya çalışan bir cambaz gibiyizdir, bir yandan kendimizle boğuşurken, bir yandan da bunu görmesinden korktuklarımızla cebelleşiriz.
Zamanla, hayatın geniş bir bahçe olduğunu,
yalnızca sevincin ya da yalnızca acının çiçeklerini değil, kaçınılmaz olarak hepsini birden içinde barındırdığını, çiçeklerin bir kısmından
vazgeçmenin bahçenin bütününden vazgeçmek olduğunu anlar, bahçeyi bütünüyle seversiniz.
Ama gene de, bir insanda sevdiğimiz ne varsa onun sevmediğimiz yanlarından beslenir. Ümit de buradadır belki ,insanların sevmediğimiz yanlarındadır.Küçük noktalar orada saklıdır.
Hayat seçimlerle dolu ve Pascal'ın dediği gibi her seçim bir kaybediştir; bir şeyi seçer, bir başka şeyi kaybedersiniz. Ya da hiçbir şeyi seçmez ve her şeyi kaybedersiniz. Bu da bir seçim...
Bir şeyi seçip bir başka şeyi kaybetmek mi, hiçbir şeyi seçmeyip herşeyi kaybetmek mi?