Enes Başak
@drenesbasak
İranlı yazar Mustafa Mestur, modern İran yazarları arasında önemli bir yere sahiptir. Eserleri ile birçok ödül almış ancak bir eseri yüzünden hapis cezası verildiğinden yurtdışına yerleşmek zorunda kalmıştır. Roman türünde bir eser olan “Cüzzamlı Eller ve Domuz Kemiği”, iç içe geçmiş hayatları konu ediniyor. Roman bölümler ve her bölümün içinde de parçalardan oluşuyor. Bazı parçalar arasında bulunan kopukluklar eserin konu akıcılığına zarar veriyor. Bununla birlikte kelime seçiminde zorlama bir tavır yok. Son derece olağan ve günlük bir dil kullanılmış. Bu da esere yabancılaşmamanızı sağlıyor. Ancak kitabı beğendiğimi söyleyemem, okunması konusunda olumlu tavsiyede bulunamıyorum.
“Daha dün gazetede okudum alçak herifin biri kendisi gibi iki ayaklı birisinin hatırı için karsını ve iki yaşındaki çocuğunu parça parça doğramış. Üç tane daha çocuğu olsaydı yine aynı şeyi yapacağından şüpheniz olmasın. Neyin peşindesiniz? Hey alçaklar! Size diyorum! Kendisini gökten zembille indirilmiş zanneden zavallılar! Şimdiye kadar size hiç kimse söylemediyse duyun işte ben söylüyorum! Hiçbirinizin ciğeri beş para etmez. Ben zaten hiçbiriniz için kılımı bile kıpırdatmam. Şu basıp geçtiğiniz ve içine gömüldüğünüz toprağa yazık. Sizin cesedinizi yakmalı aslında. Sizin cesediniz yakılıp denize savrulmalı.”
Bu ne biçim bir ‘bugün’
Ne yarının güneşinin doğması için bir istek var
Ne dünün ufkunun batışından dolayı bir üzüntü
Garip bir matlık var gönül çerçevesinde
Umursamazlığın, yılgınlığın külleri uçuşuyor içerisinde
Ne gelecek günlerin ayak izleri baki
Ne de bu eve geri dönme umudu var geçen günlerin içinde…
Ne huzur, parlak bir ikbal
Ne bıkkınlık, düşünce ve tereddüt sıkıntısı
Ne bir ‘dün’ var ne de bir ‘yarın’
Ne bir ‘geçmiş’ ne de bir ‘gelecek’
Sadece güvenilmez bir “an” mevcut ateşböceği misali
Avucumun içinde can çekişerek ölüyor sürekli
Şenlik dağıldı bir acı yel kaldı bahçede yalnız
O mahur beste çalar
Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız..
Attilâ İlhan
