K
@driveinthenails
74 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
Reklam
Mezarlık Kitabı, neredeyse Neil Gaiman'ın tüm kitaplarında karşılaşabileceğiniz mistik, gizemli ve öğretici yönüyle okuma lezzeti sunuyor.
Mezarlık Kitabı, bir çocuğun süzgeçsiz ağzı kadar doğal, sahibinin iş dönüşünü bekleyen dost bir evcil hayvan (tabii bu dostlar genellikle nankör kedilerden ziyade köpekler olur) kadar hüzünlü.
Neil Gaiman sayfa kalabalığı yapmamış. Hatta eksik de yazmamış. Kararında. Başarılı.
Genellikle Neil Gaiman'ın güzel hikayeleri elinde heba ettiğini düşünülür. Açıkçası ben de öyle düşünüyorum. Daha iyi işlenebilecek, büyük potansiyel gösteren romanları aklımda daima 'fena değildi' etiketiyle kalıyordu. Lakin Mezarlık Kitabı harika bir iş.
Dil başarılı. Sonunda edebi lezzetin tadına vardım (çeviri de ayrıca takdir edilmeli). Neil Gaiman'ın kuru dilinden oldukça şikayetçiydim. Neil Gaiman'ın yazım stilinden şikayetçi olanlar için Yolun Sonundaki Okyanus, kitabı önerilir. Dil konusunda zirve yaptığı iddia edilir. Tabii bu söylemleri Reddit gibi global forumlarda görüyorum. İki kitabı da okumuş ve Neil Gaiman hayranı biri olarak şunu söyleyebilirim: Mezarlık Kitabı, Okyanus'u her alanda, her anlamda ezer.
Bu kitabın en sevdiğim, hatta en takdir ettiğim yönü, Bod'un etrafındaki karakterlerin, -insan olsunlar ya da olmasınlar- kendilerince, yani kendi türlerince oldukça doğal hissettirmeleri oldu. Hikayede heba edilen tek karakter Antagonistti. Bir tipleme gibi hissettirdi. Çünkü çarpıcı bir açılış sahnesine sahipti. Kendi gizemi sökülünce tüyler ürpertici yanı da çözüldü. Biraz da Neil Gaiman'ın o kısmı işleyememesinden kaynaklı. Gizemli antagonistlerin sırrı tamamıyla açıklanmamalı. Yoksa okur üzerindeki etkilerini yitiriyorlar. Ve şunu söylemek istiyorum: Beklenen nihai karşılaşma, kelimenin tam anlamıyla Hollywood kokuyordu. Hatta
