Emre Tezel
@drschultz
“Zamanı gelmiş bir fikirden daha güçlü hiçbir şey yoktur.”
… isteklerimi, umutlarımı geciktiren her an bana dayanılmaz bir uzunlukta gelir.
Reklam
Süryaninin verdiği kitaplardan birinde şöyle bir cümle var: “İnsanoğlu kendine yetmesini bilseydi, önemli bir sorunu çözümlemis olurdu.” (Dilime ben çevirdim.) Kendine yetmek... Denizciler çok iyi bilir bunu. Çünkü yasamışlardır bu olanaksızlığı. Ancak bir çılgın yetebilir kendine. Çünkü onun dünyası başkalarıyla doludur. Duyduğu sesler, gördüğü görüntüler, insanlar, hayvanlar, sanrılar birer gerçektir onun dünyasında. Onlarla konuşur, onlarla sevişir, onlarla kavga eder. Onlar vardır çılgının dünyasında. Ama çıldırmayan, henüz çıldırmayan bir insan nasıl yetebilir kendine? Çılgına öykünerek mi? Kuşlarla, köpeklerle konuşarak mı? Deniz kızları yaratarak (denizdeysen eğer), dağ kızları yaratarak (dağ başındaysan eğer), çöl kızları yaratarak (çöldeysen eğer) mi? Onlarla mı sevişir? Onlarla mı konuşur? Onlarla mı yazışır? Ama çılgınlığını benimsemediyse, akıl denen o bela daha yitmediyse, sürüp gitmez bu konuşmalar, bu sevişmeler. iletim kesilir. Yaşam tüm çıplaklığı içinde belirir. Tüm çıplaklığı içinde, yani acımasız ve insanoğluna kendi kendine yetmeyeceğini bildirerek.
Tanrım, saat kaç?
Bir soru sorarsa kişi, yatmadan önce, herhangi bir soru, anlamsız bir "Tanrım saat kaç?" da olsa bu, rahat bir uyku çekebilir mi?
Çünkü anlamak bir ortak dil gerektirir.
Ortak dil ise,
ortak yaşam / ortak bilgi / ortak birikim / ortak düş
kimi yerde, ortak düşüş demektir.
Ortak değilse bile, yakın / benzer gibi.
Düşmanlar kına yaksın
dostlar girsin saflara.
Sen gözyaşı göstermeden ağlıyacaksın
gece gelen telgraflara….
Sayfa 94
Reklam