Derya
@dry1
‘’Bu kadar yılda ne kazandın Yunus?’’
“Nefsime tatbik ettiğim ve hiçbir şeyle değişmeyeceğim dört kaide efendim”
“Aaah,Derviş Yunus...dört hakikat öyle mi?”
“Nefis atıma vurduğum dört gem diyelim efendim!”
Reklam
Çanakkale savaşı,hiçbir devletin,hiçbir ordunun,hiçbir silahın,yurt sevgisinden ve milli onurdan daha güçlü olmadığını,olamayacağını öğretmekteydi.
...
Zafer kulaktan kulağa yayıldı.
Halk sokaklara döküldü. Evler,dükkanlar bayraklarla donatıldı. Minarelerin kandilleri yakıldı. Süleymaniye camisinin yaşlı mahyacısı çıraklarıyla geldi,düşündüğü cümleyi iki minare arasına kandillerle yazıp yatsı namazına yetiştirdi:
“ÇANAKKALE GEÇİLMEZ”
Bu kısacık cümle yıldırım hızıyla dört bir yana yayılıp benimsenecek,milli bir parola olacaktı.
Mermilerin ağırlığından kemikleri çatırdıyor,kasları eziliyor,her yanlarından ter fışkırıyordu. Bu sırada öteki askerler de ciğerlerinin olanca gücüyle tekbir getirerek arkadaşlarının canına canlarını katıyorlardı. Olağanüstü bir durumdu. Teğmen Fahri gözyaşlarını tutamadı.