“Burada Allah’a inanmaya başlıyorum galiba.” dedi Ka gülümseyerek. “Bunu hâlâ kendimden bile saklıyor olabilirim.”
“Kendini kandırıyorsun! İnansan bile tek başına inanmanın bir anlamı yoktur. Mesele yoksulların inandığı gibi inanmak ve onlardan biri olmaktır. Onların yediğini yer, onlarla birlikte yaşar, onların güldüğüne gülüp kızdığına kızarsan ancak onların Allah’ına inanırsın. Bambaşka bir hayat yaşayıp aynı Allah’a inanamazsın. Allah meselenin bir akıl ve iman sorunu olduğunu değil bütün bir hayat sorunu olduğunu bilecek kadar adildir.”