ꜱüᴍᴇʏʏᴇ
@dsum
56 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
Bazen başkalarına öyle bağlanıyoruz ki kendi gücümüzü tüketiyoruz.
Bütün düşüncelerimize ve önlemlerimize rağmen kader her zaman bütün olayların efendisi olarak kalacaktır.
Bir tavuğu öldüren ya da bir kediye, köpeğe işkence eden çocuğunu gören anne bunu önemsemez. Oğlunun bir köylüyü ya da uşağı haksız yere dövdüğünü gören baba, bunu oğlunun güçlü karakterine yorup övünür. Oysa zalimliğin ve ihanetin tohumları bu noktada ekilir, burada filizlenmeye başlar, hızla büyür ve sonunda alışkanlığın gösterdiği azimle gelişip yeşerir. Bu tiksinti veren eğilimlerin genç yaşlarda, karakterler henüz olmamışken affedilmesi çok tehlikeli bir eğitim şeklidir.
Hayatın kendi ne iyidir ne de kötü. İyi ve kötü onlara verdiğiniz önem kadar yer kaplar hayatınızda.
Var oluşumuz hem yaşamla hem ölümle ilintilidir. Doğduğumuz gün, bizi hem yaşama hem ölüme götüren ilk gündür. Doğarken ölüyoruz, sona en başında erişiyoruz.