“Aşkın aldı benden beni
Bana sen’i gerek sen’i
Ben yanarım dün ü günü
Bana sen’i gerek sen’i
Ne varlığa sevinirim
Ne yokluğa yerinirim
Aşkın ile avunurum
Bana sen’i gerek sen’i
Cennet, cennet dedikleri
Birkaç köşkle birkaç huri
İsteyene ver sen anı
Bana sen’i gerek sen’i
Tapduk sultanım bir gün “Sen sende iken menzil alamazsın Aslanlı yadigarı!” demişti.
Denize dalmadan gevher bulunmazdı. Er manasını bilmeyen cahillerin bağrı taştan olur, delinmezdi. Oysa er olanın gözüne mağripten maşrık ayan görünür perde olunmaz; aşık olup da can vermeyince Canan bulunmazdı. Kendimi yokladım, evet aşık olmuştum; ama efendimin kızına değil...