Eda
@duepik
Aslında burada en sevdiğin söz yazıyor, sadece zihnini yokla.
Bu biraz zor, biraz acı, çokça sancı.
Bu Tanrı'nın bir sınavı değil, azabı.
Bu çıkmazı olmayan bir ölüm labirenti.
Gökyüzünün bereketi değil, yüzüne tükürdüğü kan.
Bu biraz acı, biraz daha acı ve çok daha acı.
Açık yaranla girdiğin deniz, sigaranın elinde sönmesi.
Günbatımında çalan o şarkı, içtiğin nefret, kustuğun aşk.
Bu dikenli tellere ektiğin çiçek, içine çektiğin kimsesizlik.
Yanardağ içinde bağıra çağıra patlayan kozalak ve onu duymayan herkes.
Bu biraz ölüm, her şeyi içine alan ölüm, kimsenin bilmediği ölüm.
Bu acı hiç durmadan akan bir akarsu, sönmeyen orman yangını, bitmeyen çilem.
Bu acı, vahiyi getirmeyen Cebrail, sûra üflemeyen İsrafil, esmeyi unutan Mikail.
Bu acı öldürmeye kıyamayan Azrail.
Bu acı seni unutan ben, beni unutan sen.
Şu Dünya'da en ağır duygulardan biri de değersizlik duygusu. Hele sevdiğin insandan görüyorsan, hele hele başkasına verirken sana vermiyorsa o değeri vay hâline. Ben senelerdir bunu kıskançlık sanmıştım, daha yeni yeni anlıyorum ki bu tamamen değersizlik duygusuna katlanamıyor olmammış ve bunu bir başkasından değer gördüğüm zaman anladım. Dedim oha değer görmek ne kadar tatlı hissettiriyormuş insana. Gerçekten bu kadar basit bir şeyi anlamak bile senelerimi aldıysa aşk gerçekten mantığı devre dışı bırakıp kör ediyormuş insanın gözünü ve bu insanın kendine yapabileceği en büyük kötülükmüş. Tuhaf, aşk gibi kutsal bir duyguyla bile insanoğlu hem kendine hem karşısındakine azap verebiliyormuş. Korkulur bizden.
Hayatımda ilk defa kalbimi dinlemeden kalbim için bir şey yaptım ve hayatımda aldığım en doğru kararmış hissi giderek yerleşiyor içime. Şunu da anlıyorum her zaman kalbini dinleyerek ona iyilik yapamazmış insan. Tıpkı annelerimizin her dediğimizi yapmayarak bize yaptıkları iyilik gibi. Son olarak şunu da ekliyor yazar "Sen neye inanırsan onu gerçekleştirirsin." Ben de sana inanmayı seçtim ve gerçekleşiyorsun giderek.