Eda
@duepik
Aslında burada en sevdiğin söz yazıyor, sadece zihnini yokla.
İnsanın geçmişinde bir yerlerde bir yarım kalmışlığı olunca hayatındaki her şey o yarım kalmışlığa tabi ilerliyor. Duyduğu sevinç, inanç, hüzün bile yarım oluyor. Seviniyorsun ama içinde bir burukluk, üzülüyorsun ama daha büyüğünü yaşadığını hatırlayınca çok da üzülecek bir şey değilmiş deyip yarım bırakıyorsun, inanıyorsun sonra gerçekleşse nolur deyip onu da yarım bırakıyorsun. Böyle böyle o yarım kalmışlık hayatındaki her şeye sirayet ediyor, her şeyin yarısını alıyor ama yarım kalmışlığını tamamlayamıyor. Bir yarımı hiçbir şey tam edemiyor ama bir yarım her şeyi yarım ediyor.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bilmediğim bir durakta, bildiğim ama o duraktan geçip geçmediğini bilmediğim otobüsü beklemek gibi bir şey bu.
Durağı terk edip yürümeyi seçtim ama diğer yandan da arkamı kolaçan ediyorum gelirse koşup yetişeceğim ona, gelmezse bakmaya devam edeceğim.
Gelmemesi sorun değil, asıl sorun geldiğinde ona yetişebilecek kadar yakın bir mesafede olmam.
Gelmezse onu suçlamam ama gelir de ben yetişemezsem kendimi suçlarım.
Yürüyorum ama ayaklarım durağa koşmak istiyor, aklım otobüste, gözümse yolda
ve bir gün kafamı önüme çevirip ileriye bakmaya başlıyorum, otobüs yanımdan geçiyor.
Hikâyem bitiyor.