9. sınıf hayatımın en mistik dönemiydi. günde 12 saat bilgisayar olimpiyatına çalışmaktan beynim erimiş kaşar gibi olduğu için de olabilir veya salak saçma 20 tane vitamini aynı anda yuttuğum için de ama.. yurt camlarına oturup ayaklarımı sallandırdığım anılar var, yoksa bu bir hayal miydi? kağıtlara bakınca içinden ışıklar çıkıyordu. bir gün gece vakti 7. katın camlarından dışarı bakmıştım ve orada bir sarı turuncu ışık hüzmesi dans ediyordu... kafayı çok iyi sıyırmış olduğum bir dönemdi galiba.
sonra doktora gittik depresyon icindi sanirim, ama annem bunları söylememe engel oldu çünkü korktu kadın ne bileyim rapor falan yazarlar diye, ben de derece öğrenciyim anamın büyük hayalleri var, ziyan olmasın istiyor.. hayatımda bir daha hiç öyle bir dönem geçirmedim ama hala çok merak ediyorum yaşadıklarımın ne kadarı gerçekti diye.
Beni neden aldattigini anlayabilmek için beni aldattigi kızla kanka ayagina 1 haftadır konuşuyorum ve şimdi kıza Amsterdama gelirse onu gezdirme sözü verdim. Rabbimmmm of
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
her üzüldüğümde my little pony indiriyorum telefonuma. yılda bir iki defa oluyor bu. bir hafta deli kasıyorum sonra siliyorum tamamen. böyle böyle 90+ bölüme geldim.. bu ileti komik değil
