Belki dün bir çocuğun en yakın arkadaşıydı. Geceleri korkularını susturan, sevinçlerine ortak olan sessiz bir dost… Bugün ise yol kenarında, tozun toprağın içinde tek başına yatıyor. İnsan bazen bir oyuncağa bakınca hayatı görüyor; değer verilen her şeyin bir gün unutulabileceğini, en sıcak sarılışların bile zamanla bir hatıraya dönüşebileceğini anlıyor. Belki de mesele o ayıcık değil… Mesele, büyürken geride bıraktığımız masumiyet. Çünkü bazı şeyler çöpe atılmaz; sadece unutulur. Ve unutulmak, bazen kırılmaktan bile daha ağır gelir. 🧸