okudum ve travmatize oldum. esenlikler.
Kitabın ilk iki yarısında falan Rin'in o öfkesini, nefretini o kadar iyi anlıyordum ki tam bana göre bir kitap diye düşündüm. Gerçekten o güç aşkını, alevli öfkesini hissediyordum, intikam isteğini o kadar iyi anlayabiliyordum ki kitap beni içine çektikçe çekti. Sonra üçüncü bölüme geldik, Rin hanımefendiye niye morally grey dendiğini öğrendik sonra greyin az kaldığını daha çok morally kömür karasına yakın bir karakter olduğunu keşfettik (daha ilk kitaptan bu kadar acımasız olabiliyorsa diğer ikilide neler yapacaktır kim bilir) ardından Jiang-Kitay ikilisine mi hak veriyorum yoksa Altan-Rin ikilisine mi diye sorguladık, Altan-Rin'e hak vermenin yanında ben olsam Jiang-Kitaycı olurdum dedik ve kitabı kapayarak bu acıyı sonlandırdık. Şaka maka Altan ve Rin'i gerçekten anlayabiliyorum ama ben yapamazdım Kitay'ın gemi sahnesinde haklı olduğu birkaç nokta vardı. Gerçi Kitay o sahnede biraz fazla empati yaptı. Mugenli çoluk çocuk sivil konusunda haklıydı da işte nasıl desem mugen çok daha acımasızdı, yaptıkları Rin'in yaptığıyla karşılaştırılamazdı bence. Rinin ki en azından anlıktı. Bu konu hakkındaki hislerimi anlatamayacağım ki zaten yazar da anlatabilmek için birden fazla karakter oluşturup onlara bu fikirleri yüklemesi gerekmiş. Hepsi kendince haklıydı diyip geçeceğim. Ama muhtemelen Rin ilerleyen kitaplar da o kadar da haklı olmayacak ben bu kadından korkuyorum kardesim
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Çevirmen çok kral adamdı ama bir kusuru vardı...
feyre darlingi feyre cnm diye çeviren çevirmen seni de unutmadım.
yani aslında feyre canım çevirisi o kadar yanlış değildi ama ingilizcesinin o güzel hissiyatı yerine bugs bunny diyormuş gibi hissettiriyor. ben olsam sevgili feyrem falan diye çevirirdim. 
Dikenler ve Güller Sarayı
Dikenler ve Güller Sarayı