Sabah uyandığında, hayatta olmanın, düşünebilmenin, keyif alabilmenin ve sevebilmenin ne büyük bir ayrıcalık olduğunu düşün.
Marcus Aurelius
Kendini değiştirmenin ne kadar zor olduğunu düşün.
O zaman başka birini değiştirebilmeni sanmanın ne kadar aptalca olduğunu anlarsın.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
~Kalan umutlarımdan
Birini seçip hepsini, hepsini hep kaybettim
Şimdi kendimden geri
Ne kaldı, ne kaldı kimseler duymadı, sadece duvarlar ağladı
Düşün düşün hep bir sonraki adımı
Bu yüzden unuttum ben yaşamayı
Peşin peşin söyledim lafımı
Acımadan kanattılar yaralarımı~
Onsuzluk yokluktur
Onsuzluk yokluktur
sordun mu kendine hiç
onsuz ne kalır geriye senden
ve sensizlikte de olsa
olur mu bir şey onda eksilen
Düşünebiliyorsan eğer
bir gize yoğunlaşır gibi düşün bir
varlık içinde hiçlik nedir
ve hiçlikten varlığa nasıl geçilir
Aldanma derim sana
ondan yoksun nesin ki sen
güllerden bir gülken
hoyrat bir elin
dalından etmesin seni
ya da yeşil bir yaprakken ağaçta
doluya yakalanman ve
salınarak düşüvermen toprağa
ona ne kaybettirir
O tıpkı hayat gibidir
bilirsin
eksilse de her dem bir şeyler kendisinden
çekip gidenlere inat
dur durak bilmeden büyür ve çoğalır hayat
açıksa gönül gözün
gaflet uykusunda değilsen
şah damarın kadar yakın olur sana o
ve bilmezlikte de sonsuzluk kadar senden ırak
Ahmet Erhan... Kendi kendime kalemini anlatmaya açıyorum kalemimi, tükenmezi tükeniyor mürekkebin. 3.kez okuyorum mısralarını, küfem sırtımda, ağır geliyor duyguları... Düşün ki Ahmet Arif'i taşıdı bu küfe, Neyzen'i ney deyü çaldı, belki Aziz Nesin'de durakladı amma geçti nice şairleri kalemin, gözümün elifinden süzülen suskun öfkelerde durakladı şiirlerin...
