Bazı şeylerin cenazesi olmaz. Ne bir veda edilir ne de son konuşma yapılır. Sadece insanın içinde bir yerlerde biterler. İşte o yüzden bazı anlar konuşulmaz, helvası kavrulur.
*Çocukluğundaki mahalleye dönüp yabancı gibi yürüdüğün an.
*Birinin sana verdiği hissin gerçek, kendisinin sahte olduğunu fark ettiğin an.
*Sürekli ilk mesajı atan tarafın hep sen olduğunu fark ettiğin an
*Özlediğin kadar özlenmediğini anladığın an
*Anne ve babanın yaşlandığını ilk kez gerçekten gördüğün an.
*Haklı çıkıp yine de mutlu olamadığın an
*Bir dostluğun kavga etmeden, sadece yavaş yavaş unutularak bittiği an
*Karşındaki insanın seni değil, ona verdiğin ilgiyi sevdiğini fark ettiğin an.
*Telefonu eline alıp yazacak kimse bulamadığın an.
*Bazı insanların hayatında misafir olduğunu kabul ettiğin an.
*İçinden geçenleri anlatmaya değmeyeceğini düşündüğün an.
*Seni cepte sanan birine kapıyı sessizce kapattığın an.
*Kahramanlarının da hata yaptığını gördüğün an.. şeklinde gider.
Bazı şeyler ölmez aslında; sadece hayatımızdaki yerlerini kaybederler. Biz de dönüp dönüp mezar taşlarına değil, hatıralarına bakarız. İşte onların helvası kavrulur.
music.youtube.com/watch?v=90DKXLb...