"İnsanın içi yorulunca, kelimeleri de azalırmış."
Son zamanlarda sırtımda taşıdığım yüklerin ağırlığından değil, ruhumun taşımaktan vazgeçtiği şeylerin yorgunluğundan bittim. Gözlerimi kapatınca geçmeyen, uyumakla şifalanmayan bir halsizlik bu. Sanki içimdeki o heyecanlı, her şeye koşan insan bir köşeye çekilmiş ve derin bir sessizliğe gömülmüş.
Koşturmacalar, beklentiler, her şeye yetişme çabası ve durmaksızın dönen düşünceler... Hepsi birleşip içimde koca bir gürültü yarattı. Ve şimdi o gürültünün yerini derin bir boşluk aldı. Kırgın değilim, kızgın da değilim; sadece çok yorgunum.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bazı düşünceler kapıyı çalmaz. Gece olur ve yatağının ucunda otururken bulursun onları. Bazen de boğazına yapışmış seni bogarken
Gece sessizdi ama kafamın içindeki düşünceler değildi. Herkes uyumuş gibiydi, bir tek ben geçmişle gelecek arasında sıkışıp kalmıştım. Bazen insanın en büyük yorgunluğu koşmaktan değil, sürekli düşünmekten geliyor. Ve bazı geceler vardır; ne uyuyabilirsin ne de gerçekten uyanık hissedersin. Sadece tavana bakar, geçmesini beklersin...
hadsizler uğruna haddinden fazla düşünceler
Kimseye kapattırmadım açtığın yaraları
Yolumuz ayrı mı dersin seninle
Ayrı yastıklara ağladım diye
Oysa ben bir heyecanın peşinden koşarken
Sen tutmuştun yenimden
Sen tutmuştun yeniden
Gülmezsin.
İçimi yakar bilmediğin ateşler
Olsun derim, yansın derim.
Değecekse elin binde bir cerahıma
Bininden kanım aksın derim.
Varsın beni rüsva bilsinler yüzümden
Varsın ahdı karam
Ruşen etsin yüzünü ağrımışlığım
Hüzün tutsun ellerimi anam babam
Kalsın yanıma ağlamışlığım.
Yolumuz ayrı mı dersin
Ben korkudan bakamam önüme
Adımım uçurumadır korkarım
Yaşamayı da severim seni de
Keskinim körelir
Çıkarım.
Yine de söz söyletmem güzel omuzlarına
Yine de kondurmam ayıpları
Severim de öyle kalabalıkların arasından
Severim öyle uzaktan
Sen görmeden
Severim.
Yolumuz ayrı mı...