Ruken Şevval
@iamruken
erleichda
ve ben, büyüdükçe azalıyorum
hadsizler uğruna haddinden fazla düşünceler
Kimseye kapattırmadım açtığın yaraları
Yolumuz ayrı mı dersin seninle
Ayrı yastıklara ağladım diye
Oysa ben bir heyecanın peşinden koşarken
Sen tutmuştun yenimden
Sen tutmuştun yeniden
Gülmezsin.
İçimi yakar bilmediğin ateşler
Olsun derim, yansın derim.
Değecekse elin binde bir cerahıma
Bininden kanım aksın derim.
Varsın beni rüsva bilsinler yüzümden
Varsın ahdı karam
Ruşen etsin yüzünü ağrımışlığım
Hüzün tutsun ellerimi anam babam
Kalsın yanıma ağlamışlığım.
Yolumuz ayrı mı dersin
Ben korkudan bakamam önüme
Adımım uçurumadır korkarım
Yaşamayı da severim seni de
Keskinim körelir
Çıkarım.
Yine de söz söyletmem güzel omuzlarına
Yine de kondurmam ayıpları
Severim de öyle kalabalıkların arasından
Severim öyle uzaktan
Sen görmeden
Severim.
Yolumuz ayrı mı...
Reklam
büyüdükçe azaldık,
düşündükçe düştük,
yaşama karşı savaştık,
haksız yere savaşmaya zorlandık
bu savaşın haksız rekabet olduğunu anladık,
anladıkça bu haksızlığa son vermeye çalıştık
hakkımızı aradık, yaşamın üstüne üstüne yürüdük,
kendinden emin adımlar attık, her adım bizi biraz daha azalttı,
son zamanlarda tıpkı böyle hissediyor ve düşünüyor haldeyim, peki ya bu düşüncelerimde yanılıyor muyum?
peki var mıdır bu düşüncelerimin sona ereceği bir zaman?
"Sonra içime ve hatta dışıma kapandım. Bir yığın insan tanıdım. Ama hep yalnızdım."
#didemMadak