Tuğba
@dxtub
sbü
İstanbul
29 Eylül
610 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Beklemek hiçbir sorunu çözmüyor. Bizi iyileştiren zaman değil, zamanla ne yaptığımız.
"Uçağa binmek istiyorum ama korkuyorum."
"Uçağa binmek istiyorum ve korkuyorum.
"Ama" hayat ile arana duvar örmektir. Gücünü toplamak için verdiğin mola yerinden ziyade yolculuğuna son vermektir. Arzu etmediğin bir yere yerleşmektir. Oraya saplanıp kalmaktır.
"Ve" özgürleştirir bizi. Duygu ve düşüncelerinin esaretinden kurtarır bedeni. Hafifletir. Bir duygu ile, bir düşünce ile birlikte ne kadar bize rahatsızlık verse de hareket edebileceğimizi gösterir.
Halbuki düşünce dediğin ne elle tutulur ne gözle görülür bir şey. Somut değil; soyut, sembolik oluşumlar. Fakat yine de üç boyutlu, somut, kanlı canlı, devasa bir şeyin bizi engelleyeceği gibi engelliyor.
Kendini gerçekleştiren kehanet.
Tutarlılık pahasına bazı deneyimlerimize karşı duyarsız oluruz. "Ben kimsenin birlikte olmak isteyeceği biri değilim," düşüncesiyle bütünleşmişseniz, karşınıza size değer verip mutlu eden biri çıktığında tutarlılık ihtiyacınız sizi zor duruma sokabilir. Kavramsallaştırdığımız benlik algımıza ters düşen deneyimleri hafife almaya, küçük görmeye başlayabilirsiniz:
"Çok sürmez."
"Yalnız kalmamak için benimle olmayı seçiyor."
"Er ya da geç onu benden uzaklaştıracak bir şey yaparım zaten."
Çünkü zihninizdeki hikâyede karakterinizin atacağı bir sonraki en mantıklı adım, başına gelecek en mantıklı olasılıklar bunlardır. Zihniniz, kişisel hikâyenizi, kavramsallaştırdığınız benliğinizi korumak için hikâyenizin tutarlılığını bozan tecrübeleri elbet önemsizleştirecektir. Zihnimiz doğaçlama hareket eden oyuncuları sevmez. Yazdığımız senaryoyu takip eden, hikâyeye uygun hareket eden oyuncular ister.
"Psikolog" etiketime olan bağlılık yalnızca danışanlarıma karşı değil, günlük yaşamımda da nasıl hissetmem ve davranmam gerektiğini belirler hale gelmişti. Çok sıkı bir şekilde yargısız, anlayışlı ve şefkatli bir tutum içinde olmam gerekliydi. Öfkemi kontrol etmeli, yeri geldiğinde kişisel ihtiyaçlarımı geri plana itmeliydim. Kontrollü davranmalıydım. Sonuç? Çok derin bir yalnızlık ve dışlanmışlık; yüzeyde kalan inaan ilişkileri... mutsuzluk.