Enemis to Lovers türünde değil bence çünkü çok büyük bir düşmanlıkları yoktu daha çok birbirlerinin rakibiydiler ve kitabın orijinal çevirisinde de hani rakipler olduğu vurgulanıyor ama yine de biraz daha düşmanlık biraz daha katmanlı bir şey görmek istiyor insan. Aşırı hızlı bir şekilde okudum okunması çok akıcıydı. Romantizm kısmı pek beni sarmadı. Tanrıların Savaşı mitlerin güzeldi ama daha çok işlenebilirdi. Karakterle çok aşırı derecede bağ kuramadım. Roman mesela ne oldu da bir anda Iris'e karşı hisleri olduğunu fark etti. Galiba kitaba karşı beklentim daha yüksekti ve beklentilerini karşılamadı diye düşük verdim.
Merhabalar
Bugün sizlere @altınkitap 'tan bir eser ile geldim Janelle Brown kaleminden Kıymetli Küçük Şeyler.
" Biri dolandırıcı, diğeri ise vâris... Birbirinden son derece farklı iki kadın kaderin beklenmedik cilvesile karşı karşıya gelirse..."
Kıymetli Küçük Şeyler okurken beni bu kadar ters köşe yapmasını beklememiştim. Nina Ross başta sadece insanları kandıran, soğuk bir dolandırıcı gibi görünüyordu ama geçmişini ve yaşadıklarını öğrendikçe ona karşı bakışım değişti. Annesinin hastalığı, maddi sıkıntılar ve yıllardır yanlış insanların içinde büyümesi onun hayatını tamamen şekillendirmişti. Görünen görünmeyenden farklı olunca bir dur bakalım dedim. Tüm düşüncelerim yer değişti Nina sayesinde. Özellikle sevgilisiyle birlikte Stonehaven malikanesine gidip Vanessa Liebling’i dolandırmaya çalışmasıyla olaylar iyice karmaşık hale geliyor.
Vanessa ise ilk başta sosyal medyada kusursuz hayat yaşayan zengin kadınlardan biri gibi görünüyordu. Ama kendi bölümlerini okudukça aslında ne kadar yalnız, kırılmış ve sevgisiz kaldığını görmek üzücüydü. Çoğu zaman böyle değil midir. İşte görüntü her zaman yanıltıcı. Yazar iki kişininde bakış açısını çok güzel vermişti çünkü bir süre sonra ikisine de farklı şekillerde hak vermeye başlıyorsunuz.
Bir tek Michael'e aşırı sinir oldum. Kadınların zayıf yanlarını kullanıp onları manipüle etmesi gerçekten rahatsız ediciydi. Kitap boyunca sürekli bir gizem vardı ve olayların nasıl bağlanacağını çok merak ettim. Özellikle geçmişten gelen sırların yavaş yavaş ortaya çıkması kitabın gerilimini sürekli canlı tuttu.
Bence kitap sadece bir dolandırıcılık hikâyesi değil aynı zamanda sosyal medya, para, statü ve insanların dışarıdan görünen hayatlarının aslında ne kadar sahte olabileceğini anlatıyor. Akıcı anlatımı sayesinde sayfalar hemen
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Abartildigi kadar degil(?)
Puan vermedi
fantastige baslayanlar icin guzel bir baslangic,sahsen ben fantastikte olay orgusuni hizli sevdigim icin basta tokezledim ama zamanla birazda olsa kitap acildi,Tanrilarin savasi kismina bayildim hatta kitaba biraz bile olsun katlanma sebebimdi
(SPOILER)
kitapta Iris'e gizemli mektuplar yazan kisi aslinda Roman ama bunu tahmin etmek pekte zor degildi acikcasi
beraber savas ortamina gitmeleri ve oradaki ortami deneyimlemeleri cok hosuma gitti ve bir kitapta ILK DEFA normal bir insan vucuduna sahip bir erkek karakter gordum,Roman yaralandiginda bu dogal olarak tum vucuduna yansiyor,normalde kitaplardaki erkekleri bilirsiniz,icinden gecilse bile kadin karakterin yaptiracagi protez tirnaklari dusunur,fakat burada boyle degil,bu durum beni cok sasirtti ve sevindirdi
Ebedî Rekabet - Rebecca Ross
DAHA ÖNCE BİR KİTABI OKURKEN BU KADAR ÇOK AĞLADIĞIMI HATIRLAMIYORUM!
Evet sakinleştikten sonra kitaptan kısaca bahsedebilirim. Zaman algılama yeteneğim ne kadar kötü olsa da 1900'lerin bir yerinde tanrılar insanların arasında yaşıyor ve sihir var? (lütfen kusura bakmayın gerçekten bu konuda iyi değilim:) Ana karakterimiz Irıs Winnow güçlü kalemiyle, kendisinden beklenmeyen bir pozisyonda gazette'de çalışıyor. Alkol bağımlısı bir annesi ve savaşa gittikten sonra çaresizce haber almayı beklediği bir abisi var. Roman Kitt ise Irıs'e kıyasla soylu ve eğitimli bir aileden geliyor ve onun aynı pozisyon için rakibi.
Kitabı iki karakterin bakış açısından da okuyor olmamız gerçekten çok güzel. İkisi de kendi içlerinde çok derin duygular ve çatışmalar yaşıyorlar ve sadece bu satırları okurken bile gözleriniz doluyor. Ayrıca ben keskin bir enemies to lovers okumadığım için mutluyum, aralarında tabi ki bir rekabet ve takılma durumu var ama olayın distopik kısmını geri plana atmamak ve okumaya alışkın olduğumuz sınıfından çıkmak için güzel bir detay. Hikaye ilerledikçe sadece ana karakterlerimiz değil bütün karakterlerin arasındaki bağ daha da güçleniyor. Aşırı bir duygu yoğunluğu içerinde okuduğum bu kitabı okumam üzerinden çok zaman geçmemesine rağmen neredeyse her gün işaretlediğim yerleri yeniden okuyorum. Henüz kitabı atlatabilmiş değilim:/
En sevilen kitaplar listemde ilk üçe girdi!
Yas Çok Katmanlı OlgunlaşmaPsikoloji
Bu kitabı okurken, bir romanla değil; yazarın babasıyla vedalaşırken tuttuğu içsel bir günlüğe tanıklık ediyormuşum hissi oluştu. Kayıp yaşamış olanlar için, adını koymaktan kaçındığımız duyguları görünür kılan bu kitap, zaman zaman kaçma isteği uyandıracak kadar yakınıma geldi. Kayıp yaşamamışlara çağrı olsun.
Anneyle kurulan bağ daha baştan verili. Doğumla gelen bağ zamanla güçleniyor ya da yerini başka duygulara bırakabiliyor elbette ama baba öyle değil. Babayla olan bağ ise zamanla oluşuyor, değişiyor, dönüşüyor yapılanıyor bazen de kırılıyor. Babalar genelde çocuklarına güçlü poz veriyor; bu kitapta da korkabilen, yorulan ve bunu çocuklarından saklamaya çalışan bir baba var. “Korkacak bir şey yok” en çok burada durdum. Durdum çünkü, aa ne tesadüf Bu cümle güçlü olmaktan çok güçlü görünmenin sesi gibiydi. Farklı bir ülkede büyümüş yazarın babasıyla benim babam aynı yerden konuşuyordu. Yasın dilinin başka coğrafyalarda kültürlerde de dilinin aynı olması duygularımızın ortaklığının aynasıydı. Sabır kitabı okudum sanki. Bu kitapla karanlığın sesini kucağımıza koyanlara sitemle yazıyorum.
Babası bir bahçıvan. Aslında bütün babalar gibi. Bahçeye gösterdiği sabır, acele etmemesi, toprağı beklemesi aslında hayata bakışıyla da ilgiliydi. Buraya sakladığı öğreti ölümünden sonra tüm deneyimin uçup gitmesi gibi görünse de biçim değiştiriyordu… Öğreti gidiyor mu gerçekten yoksa içimizde bir tohuma mı dönüşüyor? Yaşımız kaç olursa olsun bir baba öldüğünde çocukluğumuza dair bizim bile bilmediğimiz tüm detayları hatırlayan kişiler de toprağa dönüşüyor. Babasının bahçesi bir anda hayatın işleyişini anlatan metafora dönüşüyordu. Ölüm korkutucu bir son değil, yenilenmenin içindeki bir parça gibiydi. Karanlıkta zaman farklı akıyor. Karanlık bizim için bir bilinmezlikse zaman
Her kitap bizlere insanlar hakkında bir ya da daha fazla bilgi verir. Sadece “İnsan kazanma, insan tanıma vs” konulu kitaplar değil, okunulan bütün kitaplar yazar + içindeki karakterler insanı tanımamızı sağlar.
Elbette bu kitap sadece insan kazanma üzerine yazılmış ama yanlış başlık atılmış olmalı, insan değil de müşteri kazanma ve daha çok para kazanma yolları, pazarlama stratejileri deseymiş daha doğru olurmuş. Çünkü içindeki hikayeler tamamen bu yönde. Üstelik yazarın insan kazanma ve başarı diye gördüğü şey para kazanmak ve iyi bir ürün satıcısı olmak.
Bu tür kendini tanımaya ve insanları tanımaya, anlamaya, anlaşılmaya götüren kitapları hep severim. Ve toplum olarak okumamız, bilgi sahibi olmamız gereken önemli konulardan olduğunu düşünüyorum. Ama bu kitaptaki çoğu örnek aşırı uç, uygulanamaz ve insan tanıma değil iş ortağı bulma ve tanıma üzerine olduğu için hikmetsiz bir yazım ve anlatım tarzı olduğu söylenebilir.
Kitapta özellikle yeri gelince garipçe susmak haklı da olsan, bazen vurdumduymaz olman, en çok kendine güvenmen, taşını düşürmemek için her daim başını dik tutman gibi motive edeyim derken egoist ve kibirli insan oluşturmaya yönelik, Özellikle kitabın “kozasından çıkmak üzere olan ilahlar” benzetmesi insanı olduğu yerden başka yer yerde hissetmesine, yanlış ruhun ve anlayışın oluşmasına sebep olurken, ilah deyiminin kullanımının tamamen yanlış olması insanların içinde iticilik oluşturabilir.
Kitapta eleştirdiğim, kabul etmediğim çok fazla mesele oldu. Özellikle İslam’ın muhalefet anlayışına tamamen zıt şu fikir ve insan tanımı:
“Bir gece Sir Ross'un onuruna verilen bir ziyafete katıldım. Yemek sırasında yanımda oturan kişi şu sözlere dayanan komik bir hikâye anlattı. "Kaderimizi şekillendiren kutsal bir güç vardır." Adam, bu sözün İncil'den alınma
